ΓΙΑ ΤΟ ΩΡΑΙΟ !! (α' μέρος)

"Για να γνωρίσουμε αβίαστα και με πληρότητα, δηλαδή σε επαρκή έκταση και ικανό βάθος, τις εθνικιστικές ιδέες επάνω στις διάφορες κατηγορίες του ωραίου, μπορούμε  να καταφύγουμε στα κείμενα, στους λόγους ή στα γενικής φύσεως δοκίμια που ασχολούνται με την Εθνικιστική κοσμοθεωρία.

Δεν μας ενδιαφέρει η αισθητική ως μια άψυχη «έρευνα» και ως μηχανιστική εξέταση της καλλιτεχνικής μορφής. Όταν για παράδειγμα μιλάμε για την ελληνική ποίηση, δεν ενδιαφερόμαστε βεβαίως για τα δομικά προβλήματα της  αισθητικής.

Εμάς τους Εθνικιστές το να πολεμάμε για την «μορφή», την «φόρμα», από οποιοδήποτε πνευματικό επίπεδο, από οποιανδήποτε σκοπιά και αν βλέπουμε τα πράγματα, δεν μας ενθουσιάζει καθόλου. 

Τουναντίον πρόκειται για μάταιη και παράταιρη σχολαστική λεπτολογία, που είτε αποτελεί  απρόσφορη σκόπιμη «παραχώρηση» προς τις καθεστωτικές ψευτοαυθεντίες ή για καθωσπρεπική, ρηχή και ανούσια παραμυθολογία χωρίς αντικειμενικό περιεχόμενο. 

Όταν το κυρίαρχο, το πυρηνικό ερώτημα που μας απασχολεί πιεστικά και άμεσα αυτήν την στιγμή είναι το πεπρωμένο του Έθνους μας, η πορεία της Πατρίδας μας που βρίσκονται στο χείλος της αβύσσου και του αφανισμού, δεν υπάρχει στις τάξεις μας, δεν χωρεί ανάμεσά μας καμιά θέση για κουβέντες αργόσχολων ντιλετάντηδων του σαλονιού, της καφετέριας ή του κλαμπ.

Η αντίδρασή μας αυτή ενάντια στον παρακμιακό αισθητισμό των χορτάτων, των καθεστωτικών ξεσκονιστών της εποχής και κάθε ελλειμματικού εθνοαποδομητή υποστηρίζεται ξεκάθαρα σύμφωνα με το Εθνικιστικό μας Ιδεώδες : Η Αισθητική δεν είναι κάτι πού μπορεί να συνοψισθεί σε αναιμικούς κανόνες της όποιας πολιτικής ορθότητας ή στα τοξικά και ασφυκτικά περιθώρια ενός πολυπολιτισμού, ενός κοσμοπολιτισμού και μιας τάχα «ανεξαρτησίας» της ψευτοδιανόησης.

Η ΠΛΑΝΗ ΤΟΥ ΔΥΪΣΜΟΎ ΤΩΝ ΑΝΤΙΘΕΤΩΝ ΚΑΙ Ο ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ

Υπάρχει ένα ερώτημα, πού αφορά την προσωπική στάση – θέση  τού ανθρώπου απέναντι τόσο τού ιδίου, όσο και τού σύμπαντος κόσμου εντός τού οποίου υπάρχει.

Πιο συγκεκριμένα: υπάρχουν η αισιόδοξος στάσις και η απαισιόδοξος τοιαύτη.

Όσον αφορά την αισιόδοξο στάση:

Η εν προκειμένω αναμένει επικράτηση ευτυχών καταστάσεων για τον άνθρωπο  και γενικά είς ότι αφορά την ανθρώπινη οντότητα.

Όμως η αισιοδοξία ως θεώρησις, είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την γραμμική  θέση της ιστορίας, όσο και με την προσκόλληση είς τον δυισμό, ενός υποκειμενικού καλού ή και κακού.

Η αισιόδοξος  θεώρησις,  διατηρεί  μία  παθητική στάση έναντι των γεγονότων  και της ιστορίας  και αυθαιρέτως  καταλήγει στην διαπίστωση, ότι το τέλος της  γραμμικής πορείας, επιφυλάσσει  για  τον άνθρωπο την επικράτηση τού καλού.

ΑΠΟΨΗ: ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΣ Ο ΕΧΘΡΟΣ ΤΩΝ ΛΑΩΝ

"…Εάν πίστευε κανείς τους φιλελεύθερους συγγραφείς, η ελευθερία θα επεβάλετο από μόνη της σε μια κοινωνία που εκυβερνάτο από την οικονομία της αγοράς. Η ελεύθερη ανταλλαγή θα γεννούσε την ελευθερία ως το προϊόν το πιο φυσικό από κάποιου είδους εσωτερική αναλογία. Μια τέτοια θεωρία που προέρχεται από μια δικαιολόγηση τελείως μαρξιστικού τύπου (είναι η οικονομική υποδομή που καθορίζει την πολιτική και κοινωνική υπερδομή) δείχνει στην πραγματικότητα ότι σε μια κοινωνία που δουλικά μιμείται την αγορά, η ίδια η «ελευθερία» συλλαμβάνεται με βάση το πρότυπο της εμπορικής συναλλαγής…
Ρομπέρ ντε Χέρτ
- - -

Ε Φ Ι Α Λ Τ Η Σ !!

Αντιλαμβάνομαι τον πανικό τους… σκεφθείτε το σοκ που βιώνουν… 
       Να έχεις αιματοκυλίσει όλο τον Πλανήτη… 
       Να έχεις δολοφονήσει, φυλακίσει, βασανίσει σωματικά και ψυχικά εκατομμύρια ανθρώπους.
       Να έχεις κλέψει, διαστρέψει, να έχεις διαβάλλει, να έχει ξοδέψει τρισεκατομμύρια για να στήσεις  κολοσσιαίες εταιρείες διαχείρισης πληροφορίας.        Να έχεις καταφέρει να βρωμίσεις την διανόηση. 
       Να έχεις διεισδύσει σε σχολεία και Πανεπιστήμια. Να έχεις διαφθείρει τις κοινωνίες. 
       Να έχεις διαλύσει τις οικογένειες, εξευτελίσει τις αξίες.
       Να έχεις αγοράσει πολιτικούς και κυβερνήσεις. 
       Να έχεις στήσει μυστικές υπηρεσίες. Να έχεις δημιουργήσει μηχανισμούς αστυνόμευσης της σκέψης και χειραγώγησης των μαζών. 

ΑΡΧΙΠΕΛΑΓΟ ΓΚΟΥΛΑΓΚ

Από το περιβόητο δυσφορικό βιβλίο του σπουδαίου Ρώσου συγγραφέα και στοχαστή Αλεξάντρ Ισάγεβιτς Σολζενίτσιν, «Αρχιπέλαγος Γκουλάγκ» (Τόμος 1 μτφρ. Κίρα Σίνου. Αθήνα: Πάπυρος. 2009).

«(.....) Από τα ίδια τα θύματα μαθαίνεις πως σου κάνουν ένα αλμυρό κλύσμα από το λαρύγγι και σε αφήνουν ύστερα για ένα εικοσιτετράωρο στο «κουτί» να σε βασανίζει η δίψα (όπως τον Καρπούνιτς). Ή σου γδέρνουν με τρίφτη την πλάτη ώσπου να ματώσει και την αλείβουν έπειτα με νέφτι (ο ταξίαρχος Ρούντολφ Πίντσωφ έπαθε και το ένα και το άλλο και, εκτός από αυτά, του μπήγανε βελόνες κάτω από τα νύχια και τον ανάγκαζαν να πιει τόσο νερό, ώσπου πρηζόταν, γιατί του ζητούσαν να υπογράψει ένα πρωτόκολλο ότι ήθελε, στην παρέλαση για την επέτειο της Οκτωβριανής Επανάστασης, να κινήσει μια θωρακισμένη ταξιαρχία εναντίον της κυβέρνησης).

Και από τον Αλεξάντρωφ, πρώην διευθυντή του καλλιτεχνικού τμήματος της Πανενωσιακής Επιτροπής Πολιτιστικών Σχέσεων, που με σπασμένη τη ραχοκοκαλιά του γέρνει στο πλάι και δεν μπορεί να συγκρατήσει τα δάκρυά του, μαθαίνει κανείς πως ΧΤΥΠΑΕΙ (το 1948) ο ίδιος ο Bίκτωρ Σεμυόνοβιτς Αμπακούμωφ !