Γ.ΛΙΝΑΡΔΗΣ: ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ;

Είναι γνωστό από την ιστορία ότι καμία αυτοκρατορία δεν διήρκεσε για μια αιωνιότητα, σε κάποιο χρονικό σημείο αρχίζει η αποσύνθεση τους. Θυμίζουμε το τέλος της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας το 476 μ.Χ. , αυτό που είναι επίσης γνωστό από την ιστορία είναι ότι η διαδικασία της αποσύνθεσης ξεκινά πάντα από τα άκρα της αυτοκρατορίας. Η αποσύνθεση στην περίπτωση της Ρώμης ήταν το αποτέλεσμα της παρακμής της οικονομικής και πολιτικής της ελίτ. 

Στις αρχές του 5^ου αιώνα ως αποτέλεσμα μιας αδιάλλακτης επιθυμίας να μην διεξάγονται πλέον επιθετικοί πόλεμοι, οι ένοπλες δυνάμεις (οι λεγεώνες) αποσύρθηκαν από τα άκρα της Αυτοκρατορίας και επικεντρώθηκαν στην ασφάλεια του κέντρου, έτσι οι επαρχίες αφέθηκαν στις λεηλασίες Ούννων και Γερμανών με καταστροφικά οικονομικά αποτελέσματα για τις ελίτ της Ρώμης. 

Η κατάρρευση της Αυτοκρατορίας προήλθε τελικά από την ηθική και πολιτική παρακμή των ελίτ που κυβερνούσαν την Αυτοκρατορία.

Η ανακοίνωση του Τραμπ για απόσυρση των αμερικανικών στρατευμάτων

ΑΝΑΓΚΗ ΓΙΑ ΡΗΞΗ, ΟΧΙ ΓΙΑ ΑΝΑΡΘΡΕΣ ΚΡΑΥΓΕΣ

«Εβαρβαρώθην ου χρόνιος ων αφ’ Ελλάδος αλλά χρόνιος εν Ελλάδι», λέει μια ρήση του Απολλώνιου Τυανέως και τα πολιτικά δρώμενα στη σημερινή Ελλάδα, με τα κοπάδια των αφελών να συνεχίζουν να τρέχουν προς τα δόκανα, την επιβεβαιώνουν απόλυτα.

 

Ποτέ άλλοτε τόσο τερατώδεις συμβιβασμοί δεν έχουν επιδειχθεί, όπως σε τούτο τον καιρό που κήρυττε ότι θα γκρέμιζε κάθε συμβιβασμό. 

 

Με τον κόσμο να έχει εκπαιδευτεί από την αριστερά στο να διαδηλώνει, να φωνασκεί και στη συνέχεια με σκυμμένο το κεφάλι να υποτάσσεται σαν δαρμένο σκυλί στη μοίρα του, αλλά ικανοποιημένος ότι έπραξε το … ταξικό του καθήκον.

 

Με το «ναό της δημοκρατίας», να έχει μετατραπεί σε στίβο κοκορομαχιών του «δημοκρατικού τόξου», δίνοντας κάθε φορά την ελπίδα ότι ίσως αυτή τη φορά να γίνει σεβαστό το αυτονόητο, αλλά κάθε φορά μια και μόνο ψήφος να είναι αρκετή για να αγνοηθεί βάναυσα το 85%  των πολιτών.

 

Αλλά και γενικότερα, όσο πιο έντονες είναι οι αντιδράσεις και ο κοινωνικός αναβρασμός χωρίς να κατορθώνεται κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα, και όσο πιο αυθαίρετος και αντισυνταγματικός είναι ο τρόπος που καταλύεται η λαϊκή κυριαρχία, τόσο μεγαλύτερο είναι το σπάσιμο του ηθικού, η απογοήτευση και η ηττοπάθεια που διαχέεται. Τόσο πιο διαχειρίσιμος γίνεται ο ανθρωποπολτός «των εν Ελλάδι εκβαρβαρωθέντων». Και αυτό φυσικά βολεύει και τους δυο «μονομάχους» του «δημοκρατικού τόξου». Χαρακτηριστική περίπτωση το τελευταίο δημοψήφισμα.

ΧΡΗΜΑ - ΧΡΗΜΑ - ΧΡΗΜΑ

Το θέμα των χρωστούμενων δανείων της ΝΔ του ΠΑΣΟΚ του ΣΥΡΙΖΑ κλπ, είναι ισχυρό σκάνδαλο.

Ειδικότερα το θέμα των δανείων της ΝΔ είναι ιδιαιτέρως βροντερό και «βρωμερό». Αν και στο κόμμα της γαλάζιας ολιγαρχίας  φαίνεται πως υφίσταται μια … αυτοκρατορική λογική τύπου Βεσπασιανού :  «Pecunia non olet !» - «Το χρήμα δεν  βρωμάει !»

Το ζήτημα καθίσταται «θορυβώδες και δύσοσμο», διότι η ΝΔ αναλαμβάνει στην πολιτική της πολιτεία, ένα ρόλο αυστηρού κι αδέκαστου «κατήγορου» προς τους υπολοίπους. Κάτι σαν να λέει: «…. εγώ είμαι καθαρό κόμμα ενώ οι υπόλοιποι είστε μπαταχτσήδες». Τον ρόλο της αυτό, ενισχύει ο Πρόεδρος της ΝΔ κ. Μητσοτάκης, όταν κάθε λίγο και λιγάκι, μας εξηγεί τον τρόπο που η ΝΔ θα πληρώσει τα δάνειά της, προσπαθώντας έτσι να παραπλανήσει για την αλήθεια, ότι δηλαδή τα δάνεια θα μείνουν απλήρωτα.

Έτσι, πριν μήνες στην Βουλή, παρουσίασε ένα 5ετές πλάνο (!) αποπληρωμής των δανείων. Μόνο που ήταν τόσο πρόχειρο και διάφανα προσχηματικό, που επιτόπου, του απέδειξε ο Γενικός Γραμματέας της Χρυσής Αυγής Ν.Γ.Μιχαλολιάκος, με τα ίδια τα νούμερα που ανέφερε ο κ. Μητσοτάκης, ότι τα ποσά δεν βγαίνουν!!!

"Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ" ΜΕΡΟΣ Γ'

Η αυτοκρατορική έναντι 

της  εθνικής ιδέας 

και η ελληνική  περίπτωση

ΜΕΡΟΣ Γ’

Συλλογικές  οντότητες  όπως  το  ‘’έθνος’’, η  ‘’φυλή ‘’,  η  ‘’κοινωνία’’  και  η  ‘’ανθρωπότητα’’,  αναδεικνύονται  ως   ‘’μυστικές  προσωπικότητες’’   οι  οποίες  απαιτούν  την  απόλυτη  υπακοή  των  ανθρώπων  που  τις  αποτελούν,  ενώ  ταυτόχρονα  καλλιεργούν  το  μίσος  και  την  εμπάθεια,  εις  το  όνομα  της  (ιακωβίνικης  στην  προέλευση)  ‘’ελευθερίας’’,  κατά  εκείνων  των  προσώπων  στα  οποία, την  εποχή  της  παράδοσης,  αναγνωρίζονταν  η  αρχή  της  υπακοής  και  της  ευπείθειας   ως  πρωτίστως  ιερή  και  όχι  ως  προϊόν  κοινωνικής  σύμβασης.  Αυτή  η  ‘’κυριαρχία  της  συλλογικότητας’’  δεν  περιορίζεται  απλά  σε  πολιτικά  και  κοινωνικά  ζητήματα,  παρά  διεκδικεί  την  πρωτοκαθεδρία  και  στον  χώρο  του  πνεύματος  και  της  κουλτούρας.  Η  εμμονή  στην  ιδέα  ότι  η  κουλτούρα  και  το  πνεύμα  δεν  αποτελούν  (ή  ορθότερα,  δεν  πρέπει  να  αποτελούν)  αφιλοκερδείς   μορφές  δράσης  ικανές  να  εξυψώσουν  το  υποκείμενο,  αλλά  ότι  έχουν  αντίθετα  γίνει  μορφές   εκδήλωσης  του  συλλογικού  αισθήματος,  διακηρύσσει  εμφατικά  την  ηθική  ότι  ο  νους  καθίσταται  χρήσιμος  εφόσον  πειθαρχεί  στο  (κοινωνικό)  σώμα.  Έτσι,  λοιπόν,  κατά  τα  νεωτερικά  ιδεολογήματα  των τελευταίων  αιώνων,  η  προσωπικότητα  οφείλει  πρώτα  να  δηλώνει  ως  στοιχείο  της  ταυτότητας  του ,  την  κοινωνική  ομάδα,  την  γη  ή  τον  λαό  στον  οποίον  ανήκει,  όπως  ακριβώς  συνέβαινε  με  την  λατρεία  του  τοτέμ,  στις  πρωτόγονες  κοινωνίες  (δηλαδή  την  θηλυκή,  ‘’γήινη’’  αρχή  που  ένωνε  τα  μέλη  της  φυλής).

"Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ" ΜΕΡΟΣ Β'

Η αυτοκρατορική έναντι 
της  εθνικής ιδέας 

και η ελληνική  περίπτωση

ΜΕΡΟΣ Β’

Αυτά  είχαμε  να  σημειώσουμε  για  την  αυτοκρατορική  ιδέα  και  για  τις  δύο  διακριτές  μορφές  που  αυτή  έλαβε  κατά  τους  παρελθόντες  αιώνες.  Η  μία  ανταποκρίνεται  στις  παραδοσιακές  ιδέες  περί  του  άρχειν  και  άρχεσθαι  ενώ  η  δεύτερη  παρουσιάζεται  ως  παρακμιακή  μορφή  της  προηγούμενης  που  μας  οδηγεί  όλο  και  πλησιέστερα  στην  σημερινή  κατάσταση  και  αντίληψη.  Τώρα  είναι  καιρός  να  πραγματευτούμε  τις  μορφές  και  τον  χαρακτήρα  της  εθνικής  ιδέας ,  ήτοι  του  εθνικισμού,  η  οποία,  όπως  και  η  αυτοκρατορική, έχει  διαφορετικές  εκφράσεις.   Για  να  είμαστε,  ωστόσο,  επιτυχείς,  χρειάζεται  πρώτα  να  διατυπώσουμε  ορισμένες  σκέψεις  αναφορικά  με  το  γενικότερο  ιστορικό  θεώρημα  της  παράδοσης  για  την  παρακμή  του  πολιτισμού:

‘’  Η  προοδευτική  πτώση  της  πολιτικής  δύναμης  από  την  ανώτερη  στην  κατώτερη  κάστα  η  οποία  σημάδευε  την  ποιοτική  διαφοροποίηση  στους  αρχαίους  πολιτισμούς.  Αυτή  η  διαδικασία  έχει  εκκινήσει  από  την  αρχή  της  ‘’ιστορικής ‘’  εποχής  μέχρι  σήμερα,  και   χαρακτηρίζει  κυρίως  την  δυτική  πολιτική  ιστορία’’[1]

 Η  παραπάνω  αρχή,  δύναται  να  γίνει  κατανοητή , αν  χρησιμοποιήσουμε  τον  παραλληλισμό  (ευρύτερα  αποδεκτό  κατά  την  αρχαιότητα)  του  πολιτικού  οργανισμού  με  το  ανθρώπινο  σώμα.  Σε  κάθε  ανώτερο  πολιτικό  οργανισμό,  λοιπόν, μπορούμε  να  διακρίνουμε  τέσσερα  διαφορετικά  μέρη  στα  οποία  αντιστοιχούν  ποιοτικά  διαφοροποιημένες  ενέργειες  και  δυνατότητες: στο  κατώτερο  μέρος  ενεργούν  οι  δυνάμεις  της  καθαρής  ζωτικότητας  οι  οποίες  σχετίζονται  κυρίως  με  την  παραγωγή  και  υπάγονται  στην  διοίκηση  του  ανώτερου  μέρους  της  οικονομικής  διοίκησης  και  του  εμπορίου. 

"Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ"

Η αυτοκρατορική έναντι 
της  εθνικής ιδέας 

και η ελληνική  περίπτωση

ΜΕΡΟΣ Α’

Ανατρέχοντας  στην ευρωπαϊκή  πολιτική  ιστορία,  όπως  αυτή  έχει  σχολιαστεί  από  τους  αντιπροσώπους  του  παραδοσιακού  τρόπου  σκέψης,  ως  κομβικό  σημείο  της  μοντερνιστικής  ανατροπής  προβάλλει  η  σύγκρουση  ανάμεσα  στην  ιδέα  της  αυτοκρατορίας   με  αυτήν  του  σύγχρονου  κράτους,  η  οποία,  παρά  το  γεγονός  ότι  αποτέλεσε  το  ιδεολογικό  όπλο  του  Δυτικού  Διαφωτισμού,  εντοπίζει  τις  καταβολές  του  πολύ  νωρίτερα.  Αφού,  λοιπόν,  αναφερθούμε  στα  συγκεκριμένα  ιστορικά  γεγονότα  και  οριοθετήσουμε  τις  δύο  παραπάνω  ιδέες  περί  του  άρχειν  από  την  παραδοσιακή  σκοπιά,  θα  επικεντρωθούμε  στο  ελληνικό  ανάλογο  αυτής  της  διαμάχης.

Ως  αφετηρία  της  υπονόμευσης  της  ιδέας  της  αυτοκρατορίας,  θεωρείται  η  διαμάχη  μεταξύ  Γιββελίνων  και  Γουέλφων,  δύο  αντίπαλων  πολιτικών  μερίδων  της  μεσαιωνικής  Ιταλίας,  οι  οποίες  από   τον  12^ο έως  και  τον  15^ο  αιώνα  εκτός  από  τα  ξίφη  τους ,  πρόταξαν  στο  πεδίο  των  μαχών  δύο  διακριτές  αντιλήψεις   σχετικά  με  την  πρωτοκαθεδρία  επί  του  πολιτικού  και  του  πνευματικού  στοιχείου  εντός  της,  καθ’  αυτούς,  Αγίας  Ρωμαϊκής  Αυτοκρατορίας.  Οι  μεν  Γιββελίνοι, απαρτιζόμενοι  από  οίκους  πιστούς  στην  αυτοκρατορική  αρχή   επί  όλων  των  επιπέδων  της  εξουσίας,  συμπεριλαμβανομένης  και  της  εκκλησιαστικής  ,  αντιπροσωπεύουν  την  αυθεντικά  παραδοσιακή  ιδέα  του  imperium,  η  οποία  βρήκε  την  ιστορική  της  πραγμάτωση  στην  Ρωμαϊκή  οικουμένη,  ήδη  από  τους  προχριστιανικούς  χρόνους,  μέχρι  τον  κατακερματισμό  των  αυτοκρατοριών  και  την  δημιουργία  των  νέων  εθνών- κρατών.  Οι  δε  Γουέλφοι,  στις  τάξεις  των  οποίων  συναντούσε  κανείς  κυρίως  εύπορες  οικογένειες  εμπόρων  που  ανταγωνίζονταν  την  πολιτική  επικυριαρχία  του   αυτοκράτορα,  τάσσονταν  υπέρ  του  παπικού  πρωτείου,  όντες  πιστοί  τόσο  στην  κοσμική,  όσο  και  στην  πνευματική  αρμοδιότητα  της  εκκλησίας  της  Ρώμης

ΠΑΡΟΧΕΣ.."ΑΝΘΡΩΠΙΣΜΟΥ"

Στο τέλος της χρονιάς που πέρασε, (ίσως υπό την ….. κατακλυσμική επιρροή του «πνεύματος των Χριστουγέννων» που εποχιακά επικρατεί στην Γηραιά ήπειρο), η Ευρωπαϊκή Επιτροπή αποφάσισε «καλόκαρδα» να διαθέσει «απλόχερα» στην Ελλάδα, στην Ιταλία, στην Κύπρο και …. στην Κροατία πρόσθετη βοήθεια 305 εκατομμυρίων ευρώ, ως επί πλέον παροχή για την διαχείριση εκτάκτων αναγκών!

Καθώς φαίνεται στις Βρυξέλλες λειτούργησε με ιδιαίτερη δραστικότητα η έλλειψη συνοριακής ασφάλειας σε χώρες που πλήττονται (άμεσα ή έμμεσα) από τα κύματα των «παράτυπων μεταναστών»

Μάλιστα με ένα …. μελίρρυτο δελτίο τύπου η Ευρωπαϊκή Επιτροπή εδήλωσε : «Η Επιτροπή χορηγεί 6,8 εκατομμύρια ευρώ στην Κροατία για να συμβάλλει στην ενίσχυση της συνοριακής διαχείρισης στα εξωτερικά σύνορα της ΕΕ, με πλήρη σεβασμό των κανόνων της ΕΕ».

«Χορηγεί!» σαν να λέμε : «Εδώ είμαστε! Κοιτάξτε μας, είμαστε τόσο υπεύθυνοι, καλοπροαίρετοι και ανθρωπιστές!» Χορηγεί η Επιτροπή, ωσάν τα χρήματα που διαθέτει να παράγονται από την ίδια. Στο πνεύμα αυτής ελεήμονος διαθέσεως των ευρω-γραφειοκρατών, στην Κροατία … «Η χρηματοδότηση θα συμβάλλει στην ενίσχυση της ικανότητας επιτήρησης των συνόρων και επιβολής του νόμου, καλύπτοντας το λειτουργικό κόστος 10 συνοριακών αστυνομικών σταθμών, μέσω της παροχής των ημερησίων αποζημιώσεων, της υπερωριακής αποζημίωσης και του εξοπλισμού. Θα δημιουργηθεί ένας μηχανισμός παρακολούθησης για να εξασφαλιστεί ότι, όλα τα μέτρα που εφαρμόζονται στα εξωτερικά σύνορα της ΕΕ θα είναι ανάλογα και θα τηρούν πλήρως τα θεμελιώδη δικαιώματα και τους νόμους της ΕΕ για το άσυλο ».

Μεγαλόστομες, ανεύθυνες, εύπεπτες κι εντυπωσιακές γενικολογίες, κατάλληλες για να βοηθήσουν στην αποδυνάμωση του φόβου των πολιτικών …. αμνοεριφίων.

Η τρύπα του... Πενταγώνου

Το σκάνδαλο ήταν πια τόσο μεγάλο, που ήταν αδύνατο να βρεθεί χαλί, για να …… κρυφτεί από κάτω.

Έτσι, τον Ιούνιο του 2016, το Γραφείο του «Γενικού Επιθεωρητή των Ενόπλων Δυνάμεων» των Η.Π.Α. (Office of Inspector General - OIG) εξέδωσε μιαν αναφορά, όπου σημειωνόταν πως «δεν υπάρχουν επαρκή δικαιολογητικά που να δικαιολογούν την δαπάνη 6,5 τρισεκατομμυρίων δολαρίων για το οικονομικό έτος 2015 του Αμερικανικού Στρατού!

Αυτή ήταν μόνον η αρχή. Στην πορεία των επόμενων ετών, οι οικονομικές ελεγκτικές αρχές κατέληξαν ότι το αδικαιολόγητο ποσό, για την περίοδο 1998 – 2015, αγγίζει τα 21 τρισεκατομμύρια δολάρια!!!

Καλά διαβάσατε: Υπάρχει στα ταμεία του Αμερικανικού Στρατεύματος, «τρύπα» για 21 τρισεκατομμύρια δολάρια!!! Και αυτό ξεκινάει από το 1998.

Τι μας λένε δηλαδή αυτοί οι έλεγχοι; Αν θυμηθούμε ότι η επιχείρηση “Desert Storm” εναντίον του Ιράκ, ξεκίνησε το 1990 και αν θυμηθούμε ότι από τότε δεν έχουν σταματήσει ΠΟΤΕ οι πόλεμοι στην ευρύτερη περιοχή, τότε στην ουσία, αυτοί οι έλεγχοι, μας λένε ότι οι περίφημες «δημοκρατίες» της Δύσης, εδώ και δεκαετίες κάνουν ένα τεράστιο παιχνίδι, μαύρου χρήματος.

Γιατί αν τα ποσά που λείπουν, ήταν αναγκαία έξοδα για τους πολέμους, από το 1998 μέχρι σήμερα, τότε θα ήταν καταγεγραμμένα και ως έξοδα. Το γεγονός όμως που καταγγέλλει ο Γενικός Επιθεωρητής του Αμερικανικού Στρατού, είναι ότι δεν υπάρχουν δικαιολογητικά για αυτά τα απίστευτα μεγάλα ποσά.

Η ΦΑΡΣΟΚΩΜΩΔΙΑ ΠΛΗΣΙΑΖΕΙ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ

Είναι διάχυτη σε όλους τους Έλληνες σήμερα  η αίσθηση ότι κάτι επίβουλο περισφίγγει τη ζωή μας κάθε μέρα όλο και περισσότερο. Το βλέπεις στο χαμένο βλέμμα των ανθρώπων, τις χαμηλόφωνες κουβέντες, τις αιφνίδιες εντάσεις, τις συνομωτικές ακροάσεις των μέσων ενημέρωσης, τον εντεινόμενο αναβρασμό στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Όλα αποπνέουν μια έντονη ανησυχία ότι κάτι πολύ κακό θα συμβεί !

 

Η ατμόσφαιρα γίνεται συνεχώς όλο και πιο βαριά, με τις δυσοίωνες προβλέψεις να γεννούν διχογνωμίες και το οικονομικό αδιέξοδο απελπισία. Τα παλιά πάθη αναρριπίζουν νέες αντιπαλότητες, ο θυμός συσκοτίζει τις κρίσεις και κανείς δεν πιστεύει πια πως η κατάσταση αυτή μπορεί να έχει αίσιο τέλος.

Όμως αυτή η αίσθηση δεν είναι προνόμιο όλων.

 

Υπάρχει και το αξιολύπητο συνονθύλευμα που οδηγεί στη λήθη και την υποταγή. Ένα συνονθύλευμα «προσγειωμένων», «ελαστικών» και «ευέλικτων» που μασκαρεύουν τον αμοραλισμό τους με ανθρωπισμό για να φαίνονται ευχάριστοι και αξιαγάπητοι. Που βρίσκουν ανάπαυση σε μια διαρκή και αργόσυρτη ενασχόληση με το ασήμαντο και το ευτελές, σε ό,τι σπαταλά το χρόνο.  Που επιβάλουν τη συνήθεια της κατοχής σαν κάτι φυσικό, προαιώνιο. Που ξεπερνούν τα περασμένα με ένα σήκωμα των ώμων, ένα απλανές (έως βλακώδες) χαμόγελο. Αυτή είναι η ζωή που μας επιφυλάσσουν αν συνθηκολογήσουμε και υποταχθούμε. Αυτός είναι ο «πετυχημένος» ανθρωπολογικός τύπος της εποχής μας η οποία «εκσυγχρονίζεται» ταχύτατα.

Πυξίδα Ιδεών: Η εξέλιξη του Δυτικού πολιτισμού από την Αναγέννηση μέχρι την Παγκοσμιοποίηση

      Κατά το τελευταίο τρίτον του 20ου αιώνος και ενώ ήδη εμφανίζεται και προχωρεί απάνθρωπο και αδίστακτο το πρότυπο «μοντέλο» της «Παγκοσμιοποιήσεως», αρχίζουν πλέον να γίνονται αντιληπτές οι υφέρπουσες εθνοαποδομητικές, σκοταδιστικές και απάνθρωπες ανωμαλίες του μοντέλου της Νεωτερικότητας. 

      Οι δραματικοί αυτοί μετασχηματισμοί της κοινωνίας από την προβιομηχανική στην βιομηχανική και ήδη στην μεταβιομηχανική της φάση, βεβαίως προεκάλεσαν σοβαρότατες κοινωνικές αναταράξεις. Η δημιουργία των εθνικών κρατών και ο πολιτικός έλεγχός τους από την αστική τάξη (που εξετόπισε την Αριστοκρατία) πραγματοποιήθηκε μέσα από σειρά επαναστάσεων και πολέμων, οι οποίοι έφθασαν μέχρις τις αρχές του 20ου αιώνος.

      Οι μεγάλες κοινωνικές αντιθέσεις και η προϊούσα εξαθλίωση του «αστικού προλεταριάτου» ετροφοδότησαν το σοσιαλκομμουνιστικό κίνημα, που με διάφορες μορφές είχε ήδη αρχίσει να εμφανίζεται από τις αρχές του 19ου αιώνος, με κορύφωση την σοβιετική επανάσταση των Μπολσεβίκων του 1917. 

      Σήμερα ήδη αναδύονται ανά τον πλανήτη κινήματα αμφισβητήσεως του μοντέλου της Νεωτερικότητας. Παρακολουθώντας την εξέλιξη της Νεωτερικότητας, επισκοπούμε συγκεκριμένα την κοινωνική εξέλιξη, την εξέλιξη της επιστήμης και της φιλοσοφίας. Εκεί βλέπουμε με ψύχραιμη απολογιστική διάθεση τις βασικές αξίες του δυτικού πολιτισμού να προσαρμόζονται και να εξειδικεύονται στην περίπτωση της βιομηχανικής κοινωνίας. 

      Μετά από την αδυναμία και την αναιμική αντίσταση της δυτικής κοινωνίας στα πρώτα τρία τέταρτα του 19ου αιώνος, να απομακρυνθεί έστω και πολιτισμικώς από την παραδοσιακή, την προβιομηχανική της κοσμοαντίληψη και να εκφραστεί με «μοντέρνο» τρόπο, εμφανίζεται και σε όλες τις εκφάνσεις της τέχνης η ενσωμάτωση και ζύμωση των νεωτερικών αξιών, δηλαδή η ενσωμάτωση της νεωτερικής ιδεολογίας και στην πολιτισμική έκφραση των λαών.

Γ.ΛΙΝΑΡΔΗΣ: ΜΕΡΚΕΛ, Η ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ ΤΩΝ ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ

 

     Το βιογραφικό της γερμανίδας καγκελαρίου Μέρκελ καταμαρτυρεί ότι ήταν «μια ανωτάτη και προβεβλημένη αξιωματούχος της κομμουνιστικής νεολαίας της Ανατολικής Γερμανίας, υπεύθυνη για προπαγάνδα και πρόκληση ταραχών». Την περιγραφή αυτή έχει κάνει στο παρελθόν ο Όσκαρ Λαφοντέν, πρώην πρόεδρος του αριστερού γερμανικού κόμματος «Die Linke», στην εφημερίδα «Hamburger Abendblatt».

    Η Μέρκελ πέραν της κομμουνιστικής νεολαίας ανήκε και στην νομενκλατούρα του κομμουνιστικού κόμματος SED της Ανατολικής Γερμανίας απολαμβάνοντας ιδιαίτερα  προνόμια, όπως άλλωστε και όλα τα στελέχη αυτού του κόμματος. Προνόμια τα οποία δεν απολάμβαναν οι Γερμανοί πολίτες που βρέθηκαν να ζουν στα εδάφη της Ανατολικής Γερμανίας  μετά την λήξη του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου. Μεταξύ των προνομίων αυτών ήταν το δικαίωμα ταξιδιών στις τότε «καπιταλιστικές» και «δυτικές» χώρες. Η Μέρκελ έκανε χρήση αυτών των προνομίων ταξιδεύοντας στην Ομοσπονδιακή (Δυτική) Γερμανία και σε άλλες δυτικές χώρες, κάτι που ουδείς εκ των υπηκόων της  Ανατολικής Γερμανίας είχε αυτό το δικαίωμα, εκτός και αν ήταν ανώτατο στέλεχος και έμπιστο πέραν πάσης αμφιβολίας του κομμουνιστικού κόμματος SED (Sozialistische Einheitspartei Deutschlands).

«ΜΟΙΡΑΖΟΝΤΑΣ ΣΑΤΡΑΠΕΙΕΣ»

Υπάρχουν κάποιοι Έλληνες (ή τουλάχιστον ελληνόφωνοι) πολιτικοί, καθώς και παράγοντες της δικτατορίας των ΜΜΕ, που δεν θα ήταν καθόλου υπερβολικό να πούμε ότι οι ενέργειές τους συνιστούν πράξεις έσχατου εξευτελισμού της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Είναι οι άνθρωποι που δεν δίστασαν να σημαδέψουν με τον πλέον αρνητικό τρόπο την πορεία της χώρας μας, στιγματίζοντας ιστορικά το όνομά τους με ανεξίτηλο τρόπο, για να εισπράξουν «σατραπείες» απ’ την αυλή κάποιου σύγχρονου «Μεγάλου Βασιλιά», ενός νέου «Αρταξέρξη».

 

Η σημερινή καταβύθιση της Ελλάδος είναι έργο κυρίως δικό τους. Η πολύμορφη εθνοαποδόμηση, η υπανάπτυξη και η δημογραφική συμφορά σε συνδυασμό με τη λαθρομετανάστευση, όταν όλες οι ευρωπαϊκές χώρες κλείνουν τα σύνορά τους με τους μετακινούμενους πληθυσμούς να εγκλωβίζονται στη χώρα μας, είναι έργο δικό τους.

 

Είναι αυτοί που χρόνια τώρα καλλιεργούν την αυταπάτη ότι υπάρχουν δυνατότητες καλόπιστης συναλλαγής με την Τουρκία, αντί να προετοιμάζουν τη χώρα για αυτή την απειλή. Αυτοί που καλλιεργούν έναν δήθεν πολυπολιτισμό, που στην πράξη οδηγεί στην εξαφάνιση κάθε στοιχείου πολιτισμού.

"ΦΕΥΓΕΤΕ ΝΑ ΦΕΥΓΩΜΕ"

Ώρα να φεύγουν οι αριστεροί καλικάντζαροι της δυστυχίας μας, αλλά και οι κεντροδεξιοί καλικάντζαροι της ανοχής και της καρπαζιάς.

Ώρα να απολαύσουμε το Φως της Χρυσής Αυγής του Ελληνισμού, που θα κάψει τα μικροσκοπικά φθονερά ματάκια τους και θα επαναφέρει την Θεική γαλήνη κι αρμονία του Ελληνισμού στα Πάτρια εδάφη.

«Φεύγετε να φεύγωμε
τι έρχεται ο τρελόπαπας
με την αγιαστούρα του
και με τη βρεχτούρα του.
Μας άγιασε μας έβρεξε
και μας, μας εκατέκαψε!»

Χρόνια πολλά σε όλους

ΟΙ ΤΑΚΤΙΚΕΣ ΤΟΥ "ΑΠΟΚΡΥΦΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ"

Οι Σκοτεινές Δυνάμεις, οι οποίες αποτελούν τον πυρήνα και κινητήριο άξονα των πλανητικών Επικυριάρχων, δεν είναι μόνον εξαιρετικά καταστροφικές, αλλά επίσης αποδεικνύονται παμπόνηρες, συνετές και μ’ έναν ολότελα διεστραμμένο τρόπο σοφές, διαγράφοντας μιαν αιματηρή τροχιά μέσα στις σελίδες της καταγεγραμμένης ιστορίας και πολύ πριν από αυτήν. Διαβάστε λεπτομερειακά: Εδώ παρατίθενται κάποια αποδεδειγμένα στο κύλισμα του χρόνου εργαλεία της διεθνούς συνωμοτικής πλουτοκρατίας. Διαβάστε λοιπόν προσεκτικά την ακόλουθη συνοπτική αποκαλυπτική ανάλυση των αδυσώπητων τακτικών που χρησιμοποιούνται στην διαχρονική πλανητική πολιτική και πνευματική σύγκρουση.
Ο μεγάλος διδάσκαλος της Ευρωπαϊκής Παράδοσης Ιούλιος Έβολα εξέτασε μερικές από τις μεθόδους που χρησιμοποιούνται από τους παγκόσμιους υπονομευτές (χρησιμοποιώντας ευφυέστατα κάποιες από τις ιδέες του σπουδαίου Γάλλου εσωτεριστή Ρενέ Γκενόν) και αποτύπωσε μια σαφή σειρά από αυτές τις μεθόδους ως εξής: Πρώτον, την φερόμενη ως «επιστημονικά συνεπή πρόταση», η οποία χρησιμοποιείται για να ερμηνεύσει τάχα την ιστορία, αποκλειστικά με λογικούς όρους βασικών γεγονότων, (τα οποία βεβαίως επηρεάζονται από πολυάριθμους διαδραστικούς πολιτικούς, κοινωνικούς ή οικονομικούς παράγοντες). Κάθε φορά που αυτή η πρώτη μέθοδος καθίσταται αδύνατη, οι απόκρυφες δυνάμεις αποφασίζουν να χρησιμοποιήσουν αντ' αυτής την επομένη «τακτική της αντικατάστασης». Αυτή περιλαμβάνει την συστηματική διασπορά και εκτενή διάδοση συγκεκριμένων συγχυτικών φιλοσοφικών ιδεών που μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως αντιπερισπασμός για εκείνα τα γεγονότα τα οποία ανθίστανται σε μια θετικιστική εξήγηση, ως «εύπεπτο» υποκατάστατό της. Λειτουργεί δηλαδή η «τακτική της αντικατάστασης» ως ένα μέσον αποτροπής των διανοουμένων από την κατανόηση της αληθινής φύσης του τι πραγματικά συμβαίνει στον κόσμο.