Μ.Κ.Ο. Μπίζνες Καλά Οργανωμένες

Το αρκτικόλεξο ΜΚΟ εχει τις ρίζες του στον ΟΗΕ   με χρονιά έναρξης το 1945 ως όρο NON GOVERNMENTAL ORGANIZATIONS -NGO. Αυτός ο χαρακτηρισμός αποδιδόταν σε διάφορους μη κρατικούς οργανισμούς που παρακολουθούσαν τις συνελεύσεις του ΟΗΕ ως παρατηρητές.
Οι κυβερνήσεις της Αμερικής χρησιμοποίησαν αυτές τις ΜΚΟ δίνοντας διάφορες δραστηριότητες σε συνδυασμό  με εκχώρηση κρατικών υποχρεώσεων.
Σήμερα σε όλο τον κόσμο υπάρχουν εκατομμύρια ΜΚΟ και μόνο ΜΚΟ δεν είναι. Είναι το καλύτερο εργαλείο δημιουργίας εξωτερικής πολιτικής στα ''χέρια'' της Αμερικής για να δημιουργεί δορυφόρους – υποτελείς  στο πιάτο της ΝΤΠ. Κλασσικές ΜΚΟ η GREENPEACE και η WWF.
Όλες οι ΜΚΟ ενδύονται τον μανδύα του ανθρωπισμού, ευαγγελίζονται(;;;) τον μη κυβερνητικό τους ρόλο αλλά οι ενέργειές τους και οι τρόποι τους είναι ξεκάθαρα πολιτικοί.
Όλα τα ευνομούμενα κράτη περιλαμβάνουν στο σύνταγμα τους το δικαίωμα στην παιδεία, την εργασία, την υγεία, την στέγη, την αξιοπρεπή διαβίωση, αυτά και πολλά περισσότερα έχουν περάσει στα χέρια των ΜΚΟ αντικαθιστώντας σταδιακά κρατικούς θεσμούς  και χωρίς να υπάρχει κάποιος κρατικός έλεγχος αλλά και να χρηματοδοτούνται αφειδώς.
Οι ΜΚΟ, εκ του αποτελέσματος, πετυχαίνουν τον στόχο τους κάθε μέρα που έρχεται, υποκαθιστούν το κράτος, εναρμονίζουν δυσαρμονίες, αμβλύνουν οξείες καταστάσεις, συμπληρώνουν κενά. 
Το σημαντικότερο επίτευγμα των ΜΚΟ  είναι ότι μπορούν να επηρεάζουν σε πολύ σημαντικό και καθοριστικό βαθμό την κοινή γνώμη με αποτέλεσμα να λειτουργούν παρακυβερνητικά αλλά με την ανοχή και την στήριξη των κυβερνήσεων με διεθνιστικά μοντέλα διακυβέρνησης επί της ουσίας είναι ο παγκόσμιος μηχανισμός της παγκόσμιας διακυβέρνησης.
Δίνω ένα στοιχείο από τα πάρα πολλά:
Ευρωπαϊκή Επιτροπή - Δελτίο Τύπου
Η ΕΕ χορηγεί 83 εκατ. ευρώ για τη βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης των προσφύγων στην Ελλάδα
Βρυξέλλες, 19 Απριλίου 2016

ΤΑΔΕ ΕΦΗ ΖΑΡΑΤΟΥΣΤΡΑ

ΤΑΔΕ ΕΦΗ ΖΑΡΑΤΟΥΣΤΡΑ - Friedrich Nietzsche

" Όσο μαθαίνουμε να χαιρόμαστε περισσότερο τόσο ξεμαθαίνουμε να κάνουμε κακό στους άλλους και να εφευρίσκουμε θλίψεις…

Θέλετε να πληρωθείτε, ενάρετοι! Θέλετε να έχετε μισθό για την αρετή σας κι ουρανό για τη γη κι αιωνιότητα για το σήμερά σας;

Τα μεγαλύτερα γεγονότα δεν είναι οι θορυβοδέστερες, μα οι σιωπηλότερες ώρες μας…

Μόνο, αδερφοί μου, να διώξετε μακριά τους σκύλους, τους σάπιους ποδογλύφτες, κι όλο το εξημμένο σκυλολόι.

Όλο το εξημμένο σκυλολόι των «μορφωμένων», που τρέφεται από τον ιδρώτα κάθε ήρωα! "

ΟΙ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΕΣ ΑΝΤΙΛΗΨΕΙΣ ΤΩΝ ΙΝΔΟΕΥΡΩΠΑΙΩΝ

Από το βιβλίο του «ΟΙ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΕΣ ΑΝΤΙΛΗΨΕΙΣ ΤΩΝ ΙΝΔΟΕΥΡΩΠΑΙΩΝ – Μία ανατομία της Ινδοευρωπαϊκότητας  από το Μπενάρες έως το Ρέϊκιαβικ», των εκδόσεων ΑΙΓΙΣ, Αθήνα 2015, όπου ο Hans Friedrich Karl Günther γράφει :

« (....) Ο σκοπός μου λοιπόν είναι να κατανοήσω την Ινδοευρωπαϊκή θρησκευτικότητα στην πιο γόνιμη και καθαρή ανάπτυξη της. Μπορεί να ανιχνευθεί, για παράδειγμα, στην Ελληνική ποίηση από τον Όμηρο μέχρι τον Πίνδαρο και τον Αισχύλο, αν και αυστηρά μιλώντας, εφόσον κάποιος αναζητεί αυτήν την θρησκευτικότητα μπορεί ίσως μόνο μέχρι τον   Πίνδαρο, ή με πιο γενικούς όρους μέχρι τον πέμπτο αιώνα π.Χ. (Wilhelm Albrecht Nestle, «Griechische Religiosität von Homer bis Pindar und Äschylos», 1930, σελίς. 113). Αργότερα ειδικά με τον Σοφοκλή και με τον Πλάτωνα, που εστίασαν στο παρελθόν  από πολλές απόψεις, η Ινδοευρωπαϊκή θρησκευτικότητα επικρατεί πάλι, αλλά τώρα σαν θρησκευτικότητα των μεμονωμένων ανθρώπων και όχι ενός ολόκληρου κύκλου των αρίστων του λαού τους.

Γ.ΛΙΝΑΡΔΗΣ: "ΠΙΚΡΕΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗΣ"

     

     Πολλά τα συναισθήματα των υποστηρικτών της παγκοσμιοποίησης έναντι της Ρωσίας. Μίσος, φθόνος, θαυμασμός. Μισούν την Ρωσία επειδή αυτή η χώρα έχει γίνει ένας ξεκάθαρος πρωταθλητής του κλασικού ευρωπαϊκού πολιτισμού, του εθνοκεντρισμού, του χριστιανισμού, των παραδοσιακών οικογενειακών αξιών και του παραδοσιακού εθνικού κράτους. 
     Με απλά λόγια η Ρωσία σήμερα είναι η ενσάρκωση της αντι-παγκοσμιοποίησης. Η Ρωσία σήμερα είναι επίσης ο ηγέτης ενός αυξανόμενου κύματος αντι-παγκοσμιοποιμένων συναισθημάτων σε όλο τον κόσμο. 
     Όλη η αντιρωσική υστερία που παρατηρούμε σήμερα στο πολιτικό κατεστημένο της Ουάσιγκτον, καθώς και στο αντίστοιχο της ΕΕ έχει σχεδιαστεί κυρίως για να σταματήσει την κυβέρνηση Τραμπ από το να καθιερώσει φιλικούς δεσμούς με την Μόσχα, διότι η Ρωσία ενέχει σοβαρούς κινδύνους για την παγκοσμιοποιημένη ατζέντα τους. 
     Κάνουν ότι είναι δυνατόν για να κρατήσουν την Ρωσία ανεπαρκώς ανεπτυγμένη υπό πίεση και απομόνωση. Για όλους αυτούς τους ρωσόφοβους, οι Ρώσοι πρέπει να παραμείνουν οι κακοί  όπως την εποχή της Σοβιετικής Ένωσης και η Μόσχα να παραμείνει το σύμβολο του κακού ολοκληρωτισμού. 
     Για να το καταφέρουν αυτό χρησιμοποιούν όλους τους μοχλούς που διαθέτουν στις μυστικές υπηρεσίες, στα ΜΜΕ και στο πολιτικοοικονομικό κατεστημένο. 
     Μέχρι στιγμής αυτό το αμερικανοσιωνιστικό σύστημα φαίνεται να λειτουργεί και να κερδίζει την μάχη στα ηλίθια μυαλά των βοοειδών της Δύσης. Αυτό το σύστημα προσπαθεί να μετατρέψει για μια ακόμη φορά την Ρωσία σε έναν από τους μεγαλύτερους εχθρούς των ΗΠΑ και της Δύσης και να σταματήσει την όποια προσέγγιση Ουάσιγκτον-Μόσχας η οποία θα μεταφραζόταν και σε προσέγγιση Ευρώπης-Ρωσίας.
     Το αμερικανοσιωνιστικό σύστημα επιδιώκει την αντιπαράθεση για να σταματήσει την παρακμή του, επιδιώκει τον πόλεμο για να διασωθεί. Εναπόκειται στους λαούς της Δύσης να αποφασίσουν αν θα οδηγηθούν στο σφαγείο άνευ αντίστασης όπως ακριβώς τα βοοειδή.
Γ. Λιναρδής  

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ "ΠΟΛΙΣ"

Από  το βιβλίο του Gυstave Glotz  «Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ “ΠΟΛΙΣ”», εκδόσεις του Μορφωτικού Ιδρύματος της Εθνικής Τραπέζης, Αθήνα 1994 [ΕΙΣΑΓΩΓΗ – Η ΔΙΑΜΟΡΦΩΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ (Α' – OΙ ΘΕΩΡΙΕΣ), σελίδες 11 – 12].

«Το πιο χτυπητό γνώρισμα της αρχαίας Έλλάδας, η βαθύτερη αίτία όλων των έπιτευγμάτων της και όλων των άδυναμιων της βρίσκεται στο διαμελισμό της σε άπειρες πόλεις που αποτελούσαν ισάριθμα κράτη. Όλες οι αντιλήψεις οι συναφείς με εναν τέτοιον κατακερματισμό ηταν τόσο βαθιά ριζωμένες στην έλληνικη συνείδηση, πού τον 4^ο  αιώνα τα πιο περίσκεπτα πνεύματα θεωρούσαν την ϋπαρξη της πόλης φυσικό φαινόμενο. Δεν μπορούσαν νά φανταστούν αλλον τρόπο όμαδικου βίου άνθρώπων άληθινά άξιων νά λέγονται άνθρωποι. Ο Αριστοτέλης ό ίδιος φτάνει νά θεωρήσει το άποτέλεσμα αίτία, και να όρίσει οχι τον 'Έλληνα, άλλά τόν άνθρωπο ώς πολιτικόν ζώον. Κατά τη γνώμη του, ύπάρχουν δύο είδη άνθρώπων : έκείνοι πού λιμνάζουν σε άμορφες καί άπολίτιστες άνθρώπινες όμάοες η σχηματίζουν τεράστια κοπάδια μέσα σε μοναρχίες με τερατώδεις διαστάσεις, και εκείνοι πού συνεταιρίζονται αρμονικά σχηματίζοντας πόλεις. Οι πρώτοι εχουν γεννηθεi σκλάβοι, γιά νά επιτρέψουν στούς δεύτερους νά πετύχουν μιαν άνώτερη όργάνωση. Οι γεωγραφικές συνθηκες της Έλλάδας συνέβαλαν πραγματικά στη διαμόρφωση της ιστορικης φυσιογνωμίας της.