Γ.ΛΙΝΑΡΔΗΣ:ΜΙΑ ΡΕΑΛΙΣΤΙΚΗ ΜΑΤΙΑ ΣΤΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΤΗΣ ΚΑΤΑΛΟΝΙΑΣ

ΜΙΑ ΡΕΑΛΙΣΤΙΚΗ ΜΑΤΙΑ ΣΤΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΤΗΣ ΚΑΤΑΛΟΝΙΑΣ

Γενικά θα πρέπει να σημειώσουμε ότι συχνά κρατικά σύνορα, ουδόλως λαμβάνουν υπόψη εθνικές ή ακόμη και γεωμορφολογικές συνθήκες. Αυτό ισχύει π.χ. για το Κασμίρ όπου οι Βρετανοί αποικιοκράτες είχαν ορίσει σύνορα τα οποία προκάλεσαν την φυγή τουλάχιστον 4 εκατομμυρίων ανθρώπων και δημιούργησαν την φύτρα μιας σύγκρουσης η οποία συνεχίζεται έως σήμερα μεταξύ Ινδίας, Πακιστάν και Κίνας. Κάτι παρόμοιο συνέβη με τους Κούρδους της Μέσης Ανατολής και με πολλά κράτη της Αφρικής, αρκεί να θυμηθούμε τον φρικαλέο γενοκτονικό πόλεμο μεταξύ των φυλών Χούτου και Τούτσι. Διαπιστώνουμε ότι πολλά σημερινά σύνορα κρατών δεν είναι κατάλληλα για να εξασφαλίσουν μια διαρκή ειρήνη. Και αβίαστα προκύπτει το εξής ερώτημα: Δεν θα ήταν λογικό να αφήσουμε τους πολίτες ενός κράτους να αποφασίσουν που και υπό ποία κρατική αρχή θέλουν να ζήσουν; Μήπως αν κατόπιν δημοψηφίσματος προκύψουν νέα κράτη θα ήταν κακό για την Νέα Παγκόσμια Τάξη;

Ένα ανεξάρτητο κράτος της Καταλονίας δεν θα είναι για πολύ διάστημα το μικρότερο κράτος της Ευρώπης ή η μοναδική ευρωπαϊκή περιοχή που ανεξαρτητοποιήθηκε. Πιθανότατα θα ακολουθήσουν οι Βάσκοι, οι Βόρειο-Ιρλανδοί που θέλουν να ενωθούν με την μητέρα πατρίδα τους Ιρλανδία, οι ρωσόφωνοι Ουκρανοί που θέλουν να ενταχθούν στην Ρωσική Ομοσπονδία, οι ρωσόφωνοι Μολδαβοί της Υπερδνειστερίας που επίσης θέλουν το ίδιο, ενώ είναι γνωστή η τάση των Φλαμανδών και των Βαλόνων να διαιρέσουν το Βέλγιο. Όλα αυτά βέβαια χωρίς υπαγόρευση και με αβίαστη συμμετοχή των πολιτών στα δημοψηφίσματα. Ας αναρωτηθούμε πως  οι «δημοκράτες» των Βρυξελλών θέλουν να παροτρύνουν π.χ. την Κίνα να σεβαστεί το θέλημα των Θιβετιανών ή άλλως πως επικροτούν την ανεξαρτησία του Κοσόβου και μάλιστα με την επιβολή νατοϊκής βίας όταν δεν αποδέχονται το δικαίωμα ανεξαρτησίας για τους Καταλανούς.

Τα δημοψηφίσματα αυτοδιάθεσης-ανεξαρτησίας ενίοτε έχουν εκρηκτικό μίγμα, διότι οδηγούν σε αναδιοργάνωση υπαρχόντων κρατικών δομών και σε αμφισβήτηση καθιερωμένης εξουσίας, ουσιαστικά αυτά τα δημοψηφίσματα συνήθως δεν ταιριάζουν με τα σχέδια των ηγεμόνων της παγκόσμιας σιωνιστικής πυραμίδας. Ωστόσο στην Καταλονία παίζει και κάτι άλλο σημαντικό ρόλο: Η Κριμαία και το Κουρδιστάν. Εάν η Νέα Παγκόσμια Τάξη και το υπόδουλο σε αυτήν γραφειοκρατικό κατασκεύασμα της ΕΕ  δεχθεί την ανεξαρτησία της Καταλονίας  από την Μαδρίτη, τότε πως μπορεί να αμφισβητηθεί η νομιμότητα του δημοψηφίσματος στην Κριμαία που οδήγησε στην ένταξη της στην Ρωσική Ομοσπονδία ή ακόμη και η νομιμότητα του δημοψηφίσματος στο βόρειο Ιράκ που θα οδηγήσει στην δημιουργία ανεξάρτητου Κουρδικού κράτους;

Η Ευρώπη αλλάζει, ο κόσμος αλλάζει. Οικονομικά και πολιτικά. Η δυσαρέσκεια παντού μεγαλώνει και είναι βέβαιο πως θα τείνει προς την βία. Η Νέα Παγκόσμια Τάξη δίνοντας μάχες οπισθοφυλακής προσπαθεί να εμποδίσει και να καταργήσει και αυτούς ακόμη τους δημοκρατικούς θεσμούς, όπως είναι ένα δημοψήφισμα, που η ίδια εν πολλοίς καθιέρωσε. Τα δημοψηφίσματα στην Ευρώπη αλλά και στον υπόλοιπο κόσμο απ’ ότι έχει αποδειχθεί γίνονται δεκτά μόνο όταν συμφέρουν στους σιωνιστές φύλακες των Βρυξελλών και του ΝΑΤΟ και όταν ταιριάζουν στους οσφυοκάμπτες πολιτικούς.

--Γ. Λιναρδής

  

ΤΟ ΚΡΥΦΟ ΣΧΟΛΕΙΟ

      

Με αφορμή την επίθεση στα σχολεία και στην Ορθοδοξία, παρουσιάζουμε σήμερα, ένα έργο του ζωγράφου Νικολάου Γύζη (1842-1901).

      Ένα έργο που ο Τήνιος καλλιτέχνης ζωγράφισε στα 1855 και θεωρείται αντιπροσωπευτικό του και της μεστής περιόδου του.

      Το θέμα του πίνακα, δηλαδή το «κρυφό σχολειό» έχει αντληθεί από την ιστορική αλήθεια, που στα 1855 είναι κοινή γνώση όλων, αντίθετα με το 2017 που αμφισβητείται από την αριστερή αποδόμηση. Η ιστορική αλήθεια μας διδάσκει λοιπόν, ότι η σπίθα της μόρφωσης, διατηρήθηκε στην Ελλάδα για τον λαό, από την Εκκλησία. Με την μορφή μοναχών και παπάδων δασκάλων, που μάζευαν τα παιδιά και τα μάθαιναν γραφή, ανάγνωση, ιστορία, θρησκευτικά, γεωγραφία και μαθηματικά.

      Είναι προφανές ότι το επίπεδο δεν ήταν υψηλό, ήταν όμως αρκετό για να διασώσει τους Έλληνες από την αμορφωσιά και την ιστορική λήθη που προωθούσε η Οθωμανική Αυτοκρατορία για τους υπόδουλους Έλληνες. Οι πλούσιοι πήγαιναν στο εξωτερικό να σπουδάσουν, αλλά οι φτωχοί είχαν για μόνο φως τους, το κερί του παπά που τους φώτιζε τον δρόμο της γνώσης.

      Περίεργες συμπτώσεις με το σήμερα… Και σήμερα οι Ισλαμολάγνοι που κυβερνούν, προωθούν την ιστορική λήθη και την αμορφωσιά και εκδιώκουν την θρησκεία μας από τα σχολεία. Και σήμερα, με την κατάντια των σχολείων και του κράτους, πιθανότατα θα αναγκαστούμε να διδάσκουμε τα παιδιά μας στα σπίτια.

      Το τραγουδάκι «φεγγαράκι μου λαμπρό φέγγε μου να περπατώ να πηγαίνω στο σχολείο να μαθαίνω γράμματα, γράμματα σπουδάγματα του Θεού τα πράγματα» είναι μια ακόμη λαϊκή προφορική ιστορική απόδειξη για το κρυφό σχολειό, που γινόταν κυρίως την νύχτα.

      Ο πίνακας του Γύζη λοιπόν αποτελεί εξαίρετο δείγμα του ακαδημαϊκού ρεαλισμού του ύστερου 19ου αιώνα, ενός συντηρητικού εικαστικού κινήματος που είναι γνωστό ως «Σχολή του Μονάχου», τόσο σε ελληνικό όσο και σε πανευρωπαϊκό επίπεδο.

Ο ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΤΗΣ "ΑΛΛΗΣ" ΕΥΡΩΠΗΣ - Γ' μέρος

Ο ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΤΗΣ «ΑΛΛΗΣ» ΕΥΡΩΠΗΣ 

Ο γερμανικός εθνικοσοσιαλισμός μυθοποιεί τους ίδιους τους ήρωές του.

Ο χαρισματικός συγγραφέας Χανς Γιόστ, ο μεγαλύτερος λογοτέχνης της Εθνικοσοσιαλιστικής Γερμανίας, έγραψε την βιογραφία του Άλμπερτ Λέο Σλάγκετερ, του  εκτελεσμένου από τα γαλλικά κατοχικά στρατεύματα αγωνιστή,  αποδίδοντας με εξαιρετική μαεστρία την υπεράνθρωπη διάσταση του χαρακτήρα του, διάσταση που ταύτισε τον γενναίο πολεμιστή με το νιτσεϊκό αρχέτυπο του ήρωα. 

Ανάλογη υπήρξε η μετουσίωση της προσωπικότητας του δολοφονημένου από τους μπολσεβίκους ταγματεφοδίτη Χόρστ Βέσσελ, που απετέλεσε το ηρωικό πρότυπο της Χιτλερικής Νεολαίας και δοξάστηκε από τον Δόκτορα Γκαίμπελς. Αξίζει να επισημανθεί πως η περιβόητη φράση «όταν ακούω την λέξη κουλτούρα τραβάω το περίστροφό μου» (και οι ποικίλες παραλλαγές της) που αποδίδεται εσφαλμένα  στον Χέρμαν Γκαίρινγκ, λέχθηκε από το στόμα ενός από τα πρόσωπα του «Σλάγκετερ», είναι δηλαδή φράση του  Γιόστ. Μέσα στο γενικό αξιακό και συμβολικό περιεχόμενο του συνολικού έργου, η φράση αυτή

Γ.ΛΙΝΑΡΔΗΣ: Ο ΛΙΒΑΝΟΣ ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ ΑΙΤΗΜΑ ΤΟΥ ΙΣΡΑΗΛ ΓΙΑ ΧΕΖΜΠΟΛΑΧ

Ο ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ ΗΓΕΤΗΣ ΤΗΣ ΜΕΣΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ ΣΥΜΜΑΧΟΣ ΤΗΣ ΧΕΖΜΠΟΛΑΧ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΙΣΡΑΗΛ

    Ο χριστιανός πρόεδρος του Λιβάνου πρόσφατα απέρριψε αίτημα της ρατσιστικής κυβέρνησης του Τελ Αβίβ για αφοπλισμό της σιιτικής οργάνωσης Χεζμπολάχ η οποία έχει έδρα στην επικράτεια της χώρας του στα σύνορα με το Ισραήλ. Η Χεζμπολάχ ήταν σύμμαχος του Άσαντ στον συμμοριτοπόλεμο που υποκινήθηκε, σχεδιάστηκε και χρηματοδοτήθηκε από το βαθύ σιωνιστικό κράτος της Ουάσιγκτον. Τώρα που οι σύμμαχοι-τρομοκράτες του Τελ Αβίβ πνέουν τα λοίσθια και όσοι απέμειναν μετακινούνται προς την Λιβύη και την Ευρώπη, το Ισραήλ σφόδρα ανησυχώντας για την ασφάλεια των συνόρων του προσπαθεί να αφοπλίσει τους σιίτες πολιτοφύλακες της Χεζμπολάχ ασκώντας πιέσεις στον Λιβανέζο πρόεδρο. Ο πρόεδρος Μισέλ Αούν

Ο ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΤΗΣ "ΑΛΛΗΣ" ΕΥΡΩΠΗΣ - Β' μέρος

Ο ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΤΗΣ «ΑΛΛΗΣ» ΕΥΡΩΠΗΣ 

Ο Διδάσκαλος Έβολα σχολιάζοντας από την φασιστική οπτική την ψυχανάλυση, την ορίζει ως ένα ρεύμα νέο – πνευματισμού που αντανακλά τα κατώτερα ένστικτα του σύγχρονου ανθρώπου και κατατρίβεται μ’ αυτά, σε αντίθεση με τον φασισμό ο οποίος  είναι «η επικύρωση της διπλής φύσης του προσώπου : ανθρώπινης και πνευματικής».

Η έννοια του « Μύθου» βρίσκει το πληρέστερο νόημά της στην κορύφωση της μάχης ενάντια στον ψυχρό και αφαιρετικό ορθολογισμό. Σύμφωνα με τον θεωρητικό του επαναστατικού συνδικαλισμού Ζωρζ Σορέλ ο Μύθος διαθέτει μια σπουδαία ιδιαιτερότητα : «είναι μια άλογη πίστη η οποία προξενεί ενθουσιασμό και είναι αναμφισβήτητη». Ακριβώς αυτό το υπερλογικό, εξωλογικό, όσο κι  ενθουσιώδες δομικό στοιχείο  του Μύθου,  διαποτίζει όλη την φασιστική λογοτεχνία, όπως και την πολιτική τροχιά όλων των εθνικιστικών επαναστατικών κινημάτων : Ο ιταλικός φασισμός αναβίβασε στην κατηγορία του Μύθου το μυστικό περιεχόμενο της ρωμαϊκότητας. Ο γαλλικός φασισμός μετέπλασε τα τραγικά συμβάντα της μεγάλης αιματηρής σύγκρουσης των μαχητών του ενάντια στις γιγάντιες δυνάμεις καταστολής στις 14 Φεβρουαρίου 1934  και τους δολοφονημένους εθνικιστές, ορθώνοντας ως σύμβολο υπεριστορικής και μυθικής διάστασης την αυτοθυσία του αίματος των πιστών.  Οι Μύθοι του Αίματος, της Πατρίδας και της Εθνικής Ενότητας έγιναν οι ιδεολογικοί πυλώνες της «Νέας Ευρώπης» του Μεσοπολέμου.