ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΑΞΕΧΑΣΤΟΥ ΑΝΔΡΕΑ ΔΕΝΔΡΙΝΟΥ «ΚΥΠΡΟΣ ΤΡΙΑΝΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΞΕΠΟΥΛΗΜΑΤΟΣ 1954-1984»,
(ΕΚΔΟΣΕΙΣ «ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΣΚΕΨΙΣ», ΑΘΗΝΑ, 1986), ΟΠΟΥ Ο ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ΕΠΙΚΑΛΕΙΤΑΙ ΤΟΝ «ΑΝΤΙΣΤΑΣΙΑΚΟ»-«ΔΗΜΟΚΡΑΤΗ» ΜΑΘΙΟΠΟΥΛΟ
ΓΡΑΦΟΝΤΑΣ (ΣΕΛΙΔΕΣ 19-20) :
«
(…..) Στο βιβλίο του –«Θα χάσουμε την Κύπρο; - Η συρρίκνωση του ελληνισμού» (1984), ο
δημοσιογράφος της Βόννης Βάσος Μαθιόπουλος αναφέρεται διεξοδικά στον ρόλο των
τότε διπλωματών μας. Δεν ανήκω στους φίλους του και θεωρώ ότι οι περισσότερες πλευρές
τής εξιστορήσεως γεγονότων είναι αριστερή προπαγάνδα και χιλιοειπωμένα «κλισσέ»
της. Αλλά η αναφορά του στα έργα του υπουργείου
Εξωτερικών μας, είναι σοβαρή και στοιχειοθετημένη. Γράφει π.χ.:
«(
….) Όταν πολύ νωρίτερα από τη στρατιωτική τουρκική επέμβαση η ελληνική διπλωματία - πολύ πριν από τη
δικτατορία - υποτίμησε ανεπίτρεπτα την οργανωμένη μεθοδικά τουρκική στρατηγική.
Αγνόησε ανατριχιαστικά τον εξόφθαλμο στόχο τής Άγκυρας, πού έμενε πάντα ή
συρρίκνωση με τη Μικρασιατική καταστροφή και συνεχίστηκε με την τακτική
«σαλαμιού» στη διάρκεια τού Δεύτερου Παγκόσμιου πολέμου(. . .).
(....)χωρίς
προετοιμασία, χωρίς ξεκαθαρισμένους στόχους και το βασικότερο, χωρίς
προδιαγραμμένη στρατηγική άρχισε ό διεθνής αγώνας. Με αντίπαλο μια από τις πιο άριστα
οργανωμένες διπλωματίες τού κόσμου, τη Βρετανική, και με μετόπισθεν ανύπαρκτα. Η
πλειοψηφία τής διπλωματικής υπηρεσίας αγγλόφιλη,
δεν πίστευε ούτε στο ελάχιστο την κυπριακή υπόθεση και προσερχόταν να κάνει εικονική αντιδικία. Οι αγγλικές υπηρεσίες, μυστικές και
φανερές, πού 150 χρόνια είχαν διαβρώσει ολόκληρη την ελληνική δημόσια διοίκηση,
γνώριζαν σε βάθος τις σκέψεις των Ελλήνων διπλωματών και με τι απροπαράσκευη αποσκευή
πήγαινε ό Αλέξης Κύρου να υποστηρίξει τα δίκαια τού κυπριακού ελληνισμού στον
ΟΗΕ(...)
(….)
Ή Άγκυρα στις θωπείες τής Αθήνας στήν περίοδο 45-55 διείδε την αδυναμία της ελληνικής
εξωτερικής πολιτικής και έβγαλε τα ανάλογα συμπεράσματα. Συμπλήρωσε τους φακέλους που υπάρχουν απ' την εποχή τού «Διβανίου» και
τής «Υψηλής Πύλης» - γιατί με συνέπεια η Τουρκία διατηρεί την παράδοση των Οθωμανών
- και πολύ μακροπρόθεσμα στοχεύουν στη συρρίκνωση
μέχρις ασφυξίας τού Ελληνισμού.
«Αν
υπήρχε ανεξάρτητη ελληνική διπλωματία τα χρόνια εκείνα, θα μπορούσε να
δημιουργήσει προβλήματα στην Άγκυρα ζητώντας πρώτα διεθνείς εγγυήσεις για όσους
ακόμα Έλληνες ζούσαν στην Τουρκία : στη Σμύρνη, την Ίμβρο και την Τένεδο. Ήταν
τα χρόνια πού ή Άγκυρα περνούσε σοβαρότατη κρίση απομονώσεως γιατί ή Σοβιετική
Ένωση μετά τη φιλοχιτλερική στάση της στον πόλεμο ασκούσε ουσιαστικές πιέσεις
στην Τουρκία. Ακριβώς τη στιγμή εκείνη είχε ανάγκη από την ελληνική
συμπαράσταση. Κι αυτή τής προσφερόταν χωρίς κανένα αντάλλαγμα.»
«Αντίθετα
υπήρχαν οι «σκαπανείς» τής ελληνοτουρκικής
φιλίας πού κήρυτταν την ανάγκη
'Ελληνοτουρκικής Συνομοσπονδίας ! - Άκριτα, χωρίς γνώση του τι προοπτική έχει
ή τουρκική πλευρά, προσέρχονταν
ζητιανεύοντας τη «φιλία» της Τουρκίας, έμπαιναν έτσι μέσα σε αγωγό
ανυποληψίας πού προδίκαζε τους προπηλακισμούς πού θα εισέπραττε ο τόπος
αργότερα, ενώ οι ίδιοι, με τούς Βανδαλισμούς τού Σεπτεμβρίου τού ‘55 στην
Κωνσταντινούπολη και τη Σμύρνη, πτυόμενοι, απλώς σφουγγίστηκαν( .. .)»
Ας
βγάλη ο καθένας τα συμπεράσματά του !»
--Α.Κ.